หายไป นานทีเดียวนะเนี่ย
ตอนนี้ก็ เ ป็น เฟรชชี่ปี 1 แต่ใบหน้า ใกล้เกษียณได้ละ
ลอง เปลี่ยนตีมบล็อค เอาแบบง่ายๆ เหมือนชีวิตคนเขียนนี่แหละ...
ข้างบนยังเป็นสลัดอยู่เลย เห็นมิ - -++ แอบภูมิใจ
วันนี้คือ มีอารมณ์อยากอัพครับ แ ต่ไม่มีอะไรมาอัพ(ผัวะ)
...ก็เ ค้าไม่มีจริงๆนิ รูปก็ไม่ได้วาดTTwTT รูปแฮปนิวเยียก็ยังไม่ได้วาด
โอ้วววว มีอะไรมั่ง ชีวิตนี้
เอ้อ ช่วงนี้ก็ คงเป็นช่วงที่เด็กเอนท์หลายๆคนกำลังวุ่นกันเลยเนอะ? ยังไงก็
ใช้ชีวิตโค้งสุดท้ายจริงๆของม.ปลายให้เต็มที่กันนะคร้าบ
ไหนๆปีใหม่ก็ถือโอกาสเล่าเรื่องอะไรเก่าๆซะเลย(เกี่ยว?..)
ได้มีโอกาสกลับไปเยี่ยมโรงเรียนเก่า อะไรๆเปลี่ยนไปเยอะเลย อาจารย์บางท่านก็ลาออกไปแล้ว
ที่ๆที่เคยวิ่งเล่นเมื่อตอนวัยขบเผาะก็กลายเป็น ง่า...กระถางต้นไม้?
อยู่ตรงนั้นคงไ ด้มีเด็กสุดหัวปักดินกันไปข้างนึงแหละ..

เดินเข้าไปตรงโรงอาหาร อื้ม...แหม มีตัวอักษรวิ่ง ประกาศนั่นนี่ มีจริยธรรมคำสอน
มีโต๊ะวางจานข้าวอย่างดี แหม ทีตอนตูอยู่ล่ะ กาละมังพลาสติก....
ที่เ ด็ดที่สุดคือ ยามครับ ยามคนใหม่ โคตรไฉไลเลย..วันนั้นเป็นวันกีฬาสี ตรงกับวันสอบ
โปริ่งก็ สอบเสร็จก็ รีบมาครับ บึ่งมาจากรังสิตเลย...เพื่อนก็โทรตามยิกๆๆ
เมื่อมาถึง แต๊แน...ประตูปิด อ่าว - -*
ได้ข่าวว่า งานยังไม่เิลิกอะนะ? เดินไปตรงประตู มี ป้ายแปะ
"ศิษย์เ ก่าต้องใส่ชุด นศ. โชว์บัตร"
โปริ่งก็ ถือบัตรนศ. ไปเกาะรั้วเรียกยามหน้าไม่คุ้นมาคนนึง
"พี่ๆ นี่อะ ผมศิษย์เ ก่านะ ขอเข้าไปหน่อยฮะ"
พี่ยามผู้น่ารัก : "โอ้ย หมดเวลาแล้ว เค้าไม่ให้เข้าแล้ว " พูดจบสะบัดหมวกเข้าป้อมไปเลย
.................



..................
หมดเ วลา...หมดเวลาอะไรวะ อย่ามาตูดหมึก ตูอยู่มา6ปี งานเม่งเลิก 5-6โมงเย็นทุกปีอะ ตรูดดดดดด
สุดท้ายมีุรุ่นพี่ที่มาที่หลังเ ค้าเข้าไปเจรจา ยามเลยยอม โปริ่งก็ เนียนสิ...แอบแวบเข้าไปด้วย
จะเข้ารร.เก่าตัวเองนี่มันลำบากขนาดนี้เลยเหรอครับ..
ด้วยใจจริง อยากจะ เอาบัตรนร.เก่า เฉาะกระหม่อมพี่ยามผู้น่ารักท่านนั้นแล้วแสกนเข้าสิริเบลั่มพี่แก
"จะได้จำว่าตรูเนี่ยแหละศิษย์เก่าของแต๊"
อ่า จบ ละ^^'' (คนอ่าน- เห้ย ห้วนๆงี้เลยเรอะ)
ครับ ห้วนๆงี้ล่ะ แ ล้ว พบกันใหม่ เอนทรี่หน้า ขอบคุณที่อดทนอ่านเพื่อมาพบว่ามันแป้ก นะคร้าบ^^''
แฮปปี้ปีใหม่ถ้วนหน้าถ้วนตาคร้าบบบ
-/ โกยแน่บ
อ้อ ปล. พี่ยามผู้น่ารักแกทำผมทรงมหาดไทยด้วยครับ น่ารักสุดๆ^^ ดีนะไม่มีหนวดติ๋ม..